Wachten

De Ruimtevaart (Leren Ondernemen) organiseerde op 17 oktober een benefietavond.  Op het programma stond WACHTEN, een voorstelling van Mokhallad Rasem (Toneelhuis).

Marc Jans (Netwerk tegen Armoede), Cindy Hofman, Mina Zian El Khlifi en Saskia De Bruyn (allen van De Ruimtevaart) en Mokhallad Rasem namen deel aan het gesprek. Hilde Devoghel modereerde. Dirk De Schutter, filosoof, vatte aan het eind het gesprek samen:

Het was een prachtige voorstelling die op een eenvoudige, zeer poëtische manier laat voelen wat wachten betekent voor mensen.

Ik heb vanavond veel geleerd over wachten:

je kan wachten op eerder banale dagelijkse dingen, zoals wachten op een tram of wachten in de supermarkt of aan een verkeerslicht. Veel mensen wachten ook op levensbelangrijke zaken, op papieren of op een sociale woning. Wachten op iets waarvan je weet dat het zal komen of dat het zich zal voltooien lijkt makkelijker dan op iets wachten waarvan je de uitkomst onzeker is.

In het wachten kan ook een machtsinstrument schuilen: mensen die het voor het zeggen hebben kunnen hun superioriteit tonen door andere op hen te laten wachten. Dat geeft een sterk gevoel van on(der)geschikt zijn.
In het voorbereidende gesprek formuleerde Saskia De Bruyn het zo:
Er is iets heel oneerlijk/ongelijk rond wachten. De dokter die zijn patiënten laat wachten, heeft het waarschijnlijk druk en werkt dus hard, moest waarschijnlijk iets dringends en belangrijks doen, toont hiermee hoe belangrijk hij is. Idem met de grote popster: die laat zijn publiek wachten om te tonen dat hij/zij een grote is. Iemand laten wachten is dan een tonen van je belangrijkheid/status.
De persoon in armoede die zijn maatschappelijk werker laat wachten is niet belangrijk of druk en goed bezig, die is nonchalant, lui, onbeleefd en zit niet in met zijn eigen oplossing. “

In de voorstelling vertellen mensen dat ze wachten op wereldvrede of op geluk voor alle mensen. Het was ontroerend te horen dat mensen wachten niet alleen verbinden aan iets wat hen persoonlijk aanbelangt, maar aan iets dat groter is dan zijzelf.

Wachten kan ook een positieve kant hebben, tijdens het wachten sta je stil en heb je tijd om iets over jezelf te leren. Wachten leert je om geduld te oefenen. Wachten opent mogelijkheden: je kan nieuwe mensen leren kennen of het onverwachte toelaten.

Ook de spirituele kant van wachten is aan bod gekomen – een gelovige Afrikaanse man brengt wachten in verband met God en met de voorzienigheid. Volgens sommige slaat Godot uit “Wachten op Godot” – de inspiratiebron voor de voorstelling – op God.

Mokhallad is het daar niet persé mee eens, hij heeft wel een spirituele dimensie in de voorstelling  gebracht door het mooie Erbarme Dich (Bach) in het Arabische te laten horen, vertolkt door een schitterende sopraan.

 

Euthanasie met Barbara en Stefanie

Het nieuwe seizoen van De Stand Der Dingen is goed begonnen! De eerste was een avond rond “Euthanasie met Barbara en Stefanie”  met na de voorstelling een nagesprek met Lucinda Ra, Nelde Annke (diensthoofd Geriatrie en lid van de commissie medische ethiek ziekenhuis Heilig Hart) en Jan Van Eijgen (student geneeskunde).

 

Over gerechtigheid

“Maar vergeet niet: rechtvaardigheid is ook een keuze.” – Meryame Kitir (Sp.a)

Naar aanleiding van de voorstelling Pardon! Sorry dat ik leef (SKaGeN) hadden we het op woensdag 25 november 2015 over gerechtigheid en de gevolgen van een kleine misstap die niet meer om te keren valt. Over begrip, macht en machteloosheid. Marie-Paule Van Langenhoven, eerste substituut van de procureur des Konings (arr Leuven) zat aan tafel samen met de makers zelf van SKaGeN. Lees hier hoe dat gesprek verlopen is.

Over Hoop

“What we’ve already achieved gives us hope for what we can and must achieve tomorrow”. – Barack Obama

Met Hebzucht en Angst schreef Stijn Devillé eerder al twee gelauwerde politieke thrillers over de wereld sinds de bankencrisis. In Hoop gaan zijn personages op zoek naar perspectieven. En wenden ze zich tot het publiek. Om één van hen te zijn. Geen rol meer te spelen. En een voorstel te doen.
Na de voorstelling van vrijdag 4 december 2015 gingen  Tine Hens (journalist), Peter Tom Jones (onderzoeker, publicist en activist) en Stijn Devillé in gesprek over hoopvolle initiatieven en perspectieven voor de toekomst, over de energiesector en over de stand van zaken in Leuven.
Nieuwsgierig naar wat er gezegd is? Lees hier het verslag of bekijk het filmpje.

Over de Leuvense Vaart

Aan de Vaart in Leuven liggen ook bootjes. Ik kan daar een bord neerzetten en zeggen dat het een wereldhaven is. – Louis Tobback

Samen met verschillende sociaal-economische en artistieke partners wilde Max Last een stadsbreed project opzetten waarin de verhalen, mythes en dromen rond de inspirerende Vaartkom in Leuven centraal staan.

Een aantal vragen waar Max last mee zit en die we wilden bespreken in de opstartfase van dit project waren: Wat is de meerwaarde om sociale, economische en artistieke krachten te laten samen werken binnen een stadsbreed project? Kan het sociaal-economische een meerwaarde zijn voor de artistieke kant van het project?  Is er een sleutelrol weggelegd voor stadsbrede projecten om de empowerment van kwetsbare mensen en groepen te vergroten? Ook journalist Wouter Hillaert zette zich erbij. Hun meest frappante uitspraken bundelden we in dit filmpje:

Gesprek Max Last from Het nieuwstedelijk on Vimeo.